استراتژی هایی برای تشکیل یک سبد کم خطر و متنوع

هر سرمایه گذار می خواهد بازده ، درآمد یا سود حاصل از پرداخت نقدی مازاد را به حداکثر برساند. و هر سرمایه گذار می خواهد ریسک را به حداقل برساند ، زیرا پرهزینه است. سرمایه گذاری فرض ریسک است و شما فرض می کنید که انتظار می رود از طریق بازده جبران شود. هرچه ریسک بیشتر فرض شود ، بازده وعده داده شده بیشتر خواهد بود. بنابراین ، برای افزایش بازده باید خطر را افزایش دهید. برای کاهش ریسک ، باید انتظار بازگشت کمتری داشته باشید ، اما راه دیگر برای کاهش خطر ، متنوع سازی است - برای گسترش سرمایه گذاری های خود در بین تعدادی از کلاس های دارایی مختلف. سرمایه گذاری در کلاسهای دارایی مختلف ، قرار گرفتن در معرض خطرات اقتصادی ، طبقه دارایی و بازار را کاهش می دهد.

تمرکز سرمایه گذاری ریسک را متمرکز می کند. متنوع سازی سرمایه گذاری با داشتن بیش از یک نوع سرمایه گذاری و در نتیجه بیش از یک نوع ریسک ، ریسک را گسترش می دهد. برای تنوع واقعی ، شما باید روی دارایی هایی که در برابر یک یا چند نوع خطر آسیب پذیر نیستند سرمایه گذاری کنید. به عنوان مثال ، شما ممکن است بخواهید متنوع شوید

• بین سرمایه گذاری های چرخه ای و ضد چرخه ، کاهش خطر اقتصادی ؛
• در میان بخش های مختلف اقتصاد ، خطرات صنعت را کاهش می دهد.
• در میان انواع مختلف سرمایه گذاری ، کاهش ریسک طبقه دارایی.
• در میان انواع مختلف بنگاه ها ، خطرات شرکت را کاهش می دهد.

برای متنوع سازی خوب ، شما باید به جمع آوری سرمایه گذاری های خود - به عنوان یک نمونه کارها - نگاه کنید به عنوان جمع آوری سرمایه گذاری های جداگانه. اگر سرمایه گذاری ها را به خوبی انتخاب کنید ، اگر آنها واقعاً با یکدیگر متفاوت باشند ، کل می تواند با ارزش تر از جمع قسمت های آن باشد.

مراحل متنوع سازی

در نظریه سنتی نمونه کارها ، سه سطح یا مرحله برای متنوع سازی وجود دارد: تخصیص سرمایه ، تخصیص دارایی و انتخاب امنیت.

تخصیص سرمایه [1] در حال متنوع سازی سرمایه شما بین سرمایه گذاری های خطرناک و بی خطر است. دارایی "بی خطر" لایحه خزانه داری ایالات متحده کوتاه مدت (کمتر از نود روز) است. از آنجا که چنین زمان کوتاهی برای بلوغ دارد ، بسیار تحت تأثیر تغییرات نرخ بهره نخواهد بود ، و احتمالاً برای دولت ایالات متحده غیرممکن است که ورشکسته شود - ورشکسته شود - و باید در چنین مدت کوتاهی به بدهی خود پیش فرض شودبشر

تصمیم تخصیص سرمایه اولین تصمیم متنوع سازی است. این میزان قرار گرفتن در معرض کلی نمونه کارها در برابر ریسک یا نسبت نمونه کارها را که در دارایی های ریسک پذیر سرمایه گذاری می شود ، تعیین می کند. این به نوبه خود ، سطح بازده نمونه کارها را تعیین می کند.

دومین تصمیم متنوع سازی تخصیص دارایی [2] است ، تصمیم گیری در مورد کدام یک از دارایی ها ، بنابراین کدام خطرات و کدام بازارها را برای سرمایه گذاری در آن سرمایه گذاری می کند. تخصیص دارایی ها از نظر درصد ارزش کل نمونه کارها که در هر کلاس دارایی سرمایه گذاری می شود مشخص می شود. بشربرای حفظ تخصیص مورد نظر ، درصد ها با تغییر ارزش دارایی به صورت دوره ای تنظیم می شوند. شکل 12. 11 "تخصیص دارایی پیشنهادی" تخصیص دارایی برای سبد سرمایه گذار را نشان می دهد.

شکل 12. 11 تخصیص دارایی پیشنهادی

تخصیص دارایی براساس بازده مورد انتظار و خطر نسبی هر کلاس دارایی و چگونگی کمک به بازده و خطر ابتلا به نمونه کارها به طور کلی است. اگر کلاسهای دارایی که شما انتخاب می کنید واقعاً متنوع است ، می تواند ریسک نمونه کارها پایین تر از مجموع خطرات دارایی باشد.

یک نمونه از استراتژی تخصیص دارایی ، سرمایه گذاری در چرخه زندگی است [3] - تخصیص دارایی شما را با افزایش سن تغییر می دهد. به عنوان مثال ، هنگامی که بازنشسته می شوید و از کار خودداری می کنید ، به درآمد حاصل از سرمایه گذاری های خود وابسته می شوید. با نزدیک شدن به سن بازنشستگی ، بنابراین ، شما به طور معمول تخصیص دارایی خود را به کلاس های دارایی کمتر ریسک پذیر تغییر می دهید تا از ارزش سرمایه گذاری های خود محافظت کنید.

انتخاب امنیت [4] سومین قدم در تنوع ، انتخاب سرمایه گذاری های فردی در هر کلاس دارایی است. در اینجا فرصتی برای دستیابی به صنعت یا بخش و تنوع شرکت وجود دارد. به عنوان مثال ، اگر تصمیم گرفتید سهام شرکت ها را در نمونه کارها (تخصیص دارایی) درج کنید ، تصمیم می گیرید که سهام شرکت برای سرمایه گذاری در کدام شرکت سرمایه گذاری کنید. انتخاب شرکت ها در صنایع مختلف یا شرکت هایی با اندازه یا سنین مختلف ، دارایی های سهام شما را متنوع می کند. ریسک کمتری نسبت به سرمایه گذاری فقط در سهام یک شرکت خواهید داشت. تنوع با تعداد سرمایه گذاری ها بلکه با ویژگی ها و عملکرد مختلف آنها تعریف نمی شود.

استراتژی های سرمایه گذاری

تخصیص سرمایه میزان ریسک کلی در نمونه کارها را تعیین می کند. تخصیص دارایی سعی می کند بازدهی را که می توانید برای آن میزان ریسک بدست آورید ، به حداکثر برساند. انتخاب امنیت در هر کلاس دارایی متنوع است. شکل 12. 12 "سطح تنوع" سه سطح تنوع را نشان می دهد.

شکل 12. 12 سطح تنوع

درست همانطور که سرمایه گذاری چرخه زندگی یک استراتژی برای تخصیص دارایی است ، سرمایه گذاری در صندوق های شاخص یک استراتژی برای انتخاب امنیت است. شاخص ها روشی برای اندازه گیری عملکرد کل کلاس دارایی با اندازه گیری بازده برای یک نمونه کارها حاوی کلیه سرمایه گذاری های موجود در آن کلاس دارایی است. در اصل ، این شاخص برای کلاس دارایی به معیار [5] تبدیل می شود ، استانداردی که می توان سرمایه گذاری خاصی را در آن کلاس دارایی اندازه گیری کرد. یک صندوق شاخص سرمایه گذاری است که همان اوراق بهادار با شاخص را در خود جای داده است ، بنابراین راهی را برای شما فراهم می کند تا بدون نیاز به انتخاب اوراق بهادار خاص ، در کل دارایی های کل سرمایه گذاری کنید. به عنوان مثال ، اگر در صندوق شاخص S& P 500 سرمایه گذاری می کنید ، در پانصد شرکت بزرگ در ایالات متحده سرمایه گذاری می کنید - کلاس دارایی شرکت های بزرگ.

برای اکثر کلاس های دارایی شاخص ها و صندوق های شاخص وجود دارد. با سرمایه گذاری در یک فهرست ، شما بدون نیاز به سرمایه گذاری های فردی ، به بیشترین تنوع ممکن برای آن کلاس دارایی دست می یابید ، یعنی بدون نیاز به تصمیم گیری در انتخاب امنیتی. این استراتژی دور زدن تصمیم انتخاب امنیت ، مدیریت منفعل نامیده می شود [6]. همچنین این مزیت را دارد که صرفه جویی در هزینه های معاملات (هزینه کارگزار) را داشته باشد زیرا می توانید به جای بسیاری از معاملات که انتخاب سرمایه گذاری به آن نیاز دارد ، در کل فهرست سرمایه گذاری کنید.

در مقابل ، تصمیم گیری در مورد انتخاب امنیت برای به حداکثر رساندن بازده و به حداقل رساندن خطرات ، مدیریت فعال نامیده می شود [7]. سرمایه گذاران که طرفدار مدیریت فعال هستند ، احساس می کنند که مزایای انتخاب سرمایه گذاری های خاص ، پس از تحقیق و تحلیل دقیق ، ارزش هزینه های معامله اضافه شده را دارند. پرتفوی های فعال شده فعال ممکن است بر اساس کیفیت ، به جای کمیت ، اوراق بهادار انتخاب شده ، به تنوع برسند.

همچنین ، تخصیص دارایی را می توان از طریق استراتژی زمان بندی بازار به طور فعال مدیریت کرد [8] - تخصیص دارایی را در انتظار تغییرات اقتصادی یا نوسانات بازار تغییر می دهد. به عنوان مثال ، اگر دوره تورم بالاتر را پیش بینی کرده اید ، تخصیص در اوراق قرضه با نرخ ثابت یا ابزارهای بدهی را کاهش می دهید ، زیرا تورم ارزش بازپرداخت های ثابت را از بین می برد. تا زمانی که تورم عبور کند ، شما تخصیص خود را تغییر می دهید تا بیشتر از نمونه کارها خود را در سهام قرار دهید ، مثلاً و در اوراق قرضه کمتر.

با این حال ، نادر است که سرمایه گذاران فعال یا مدیران سرمایه گذاری با گذشت زمان به نتایج برتر برسند. به طور معمول ، یک مدیر سرمایه گذاری قادر به دستیابی مداوم به بازده بهتر در یک کلاس دارایی نیست تا بازده شاخص منفعلانه مدیریت شده. تحقیقات زیادی ، برخی از آن کاملاً دانشگاهی ، در مورد این موضوع انجام شده است. برای خلاصه ای از بحث و گفتگو ، به Burton G. Malkiel ، یک پیاده روی تصادفی در وال استریت ، چاپ 10 مراجعه کنید.(نیویورک: دبلیو دبلیو نورتون و شرکت ، شرکت ، 2007).